Posts Tagged ‘recensie’

Schermafdruk 2019-10-05 14.38.14Schermafdruk 2019-10-05 14.37.54

 

Een van de prachtigste pleinen van Nederland, de Parade in Den Bosch, is tijdens Festival Boulevard het domein van het zogenaamde tentjestheater. Korte voorstellingen van twintig of dertig minuten waar je rond de vijf euro voor betaalt.

Ik zie op het plein de Cursus omgaan met vrouwen van Compagnie Zuidervrouw waarin de goedgebekte actrices Else Helmich en Laura de Vries vijftig mensen op aangenaam moraliserende wijze onderhouden over hoe mannen vrouwen kunnen behagen. De brutaliteit van de actrices en de geinige interactie met het publiek zijn charmant. Als toeschouwer Mick gevraagd wordt wat hij van de vrouw vindt, antwoordt hij: ‘eeehh mooi’. Even later mag hij op het podium een van de twee huilende vrouwen troosten. Hij krijgt tekst ingefluisterd maar trekt zich daar niets van aan. De beloning voor zijn eigen invulling is een tegeltje met zijn eerder uitgesproken tekst. Amusante festivalvoorstelling. Nog dagelijks te zien t/m 16 augustus.

Theaterfestival Boulevard en Van Gogh Brabant deden een oproep aan beginnende theatermakers om plannen in te dienen voor korte familievoorstellingen, geïnspireerd op Vincent van Gogh van wie dit jaar zijn 125e sterfdag herdacht wordt. Twee van de geslecteerde voorstellingen zag ik in het Noordbrabants museum. Poppentheater Irene Laros brengt in Dag van Gogh verschillende creaties van Van Gogh tot leven waaronder postbode Roulin, Kop van een skelet met brandende sigaret. en enkele landschappen. De poppen zijn veelal gemaakt van golfkarton en ogen fraai. Het spel is wisselend. De voorstelling is dramatisch magertjes en lijkt vooral een uitstalkast van zoveel mogelijk Van Goghbeelden.

Verfie is een coproductie van Theatercompagnie DEFDEF en Wing Nuts Decor waarin acteur Jelle De Wit ons deelgenoot maakt van de werking van een grote kist die een kunstmaakmachine blijkt en oogt als een primitieve 3D printer. Hij pikt een jochie van een jaar of tien uit het publiek die hij met gemak zover krijgt om in de kist te kruipen waarna er na de nodige magie twee schilderijen, een zelfportret en even later zonnebloemen, uit de machine komen rollen. Snel daarna komt de jonge vrijwilliger met een rode zakdoek aan het oor de machine uit. De Wit is een aantrekkelijke verteller die het publiek met gemak meeneemt in zijn rijke verbeeldingskracht.

http://www.scenes.nu/recensies/amusante-kleine-voorstellingen-op-theaterfestival-boulevard

Theaterfestival Boulevard schreef vorig jaar een wedstrijd uit waarbij jonge makers de kans kregen een voorstelling te maken. Voorwaarden: de doelgroep (jongeren vanaf zes jaar), de lengte van de voorstelling (pakweg twintig minuten) en het thema (Vincent Van Gogh). Dit weekend waren de eerste twee winnaars te zien, komend weekend de andere twee. De eerste voorstellingen toonden bovenal de twee gezichten van het jeugdtheater.

Dag Van Gogh van Poppentheater Irene Laros is liefdevol en subtiel gemaakt met mooie effecten en vernuftige poppen van karton. Het publiek wordt voorzichtig meegenomen in een dag als alle andere, maar dan door de ogen van Vincent van Gogh. Projecties van beroemde schilderijen, waaronder de befaamde slaapkamer, komen tot leven, er klinkt vogelgezang en we voelen een briesje. Een skelet als model en broer Theo die een brief herleest zijn vanzelfsprekend present. Maar het beklijft niet.

Het resulteert in veilig zondagmiddagjeugdtheater, wars van avontuur. Stemmetjes en flauwe woordgrappen van het skelet zijn dan de doodsteek. Geen zonnebloem kan het dan nog spannend maken, niet voor kinderen, niet voor hun ouders.

11865025_847273988686974_9069738018091868063_oMaar dan Verfie van DefDef. Maniakaal. Gedreven. Gevaarlijk. Verleidelijk. Ja, hier ook de zonnebloemen, meerdere zelfs.

Bedoeld voor een machine met maar één doel: unieke kunst en de uitvinder rijk en beroemd maken. Duivelskunstenaar Jelle de Wit bespeelt het publiek en zet iedereen op het verkeerde been. Hier geen stemmetjes, maar stemverheffingen, woede-uitbarstingen, schaterlachen. En dan aan een enkel kind vragen: “Waar lach je nou om?”, waarna een tirade volgt.

Ouders denken: kaffert hij nu gewoon dat kind op de eerste rij uit? Is het nu echt nodig dat hij niet alleen voor zijn machine kinderarbeid nodig heeft, maar daar meteen Primark en Nike bijhaalt? Jawel, en we krijgen het uurloon van de kinderen er ook nog bij. En meteen de twist: “Want daar houden ze van, kinderen, werken. Zestien uur per dag.”

Moeten we lachen of huilen?

Maar geen tijd om daarover na te denken, want we zien ‘geen gewoon theater waarin we urenlang naar een dramatische climax toewerken terwijl het publiek zich verveelt’, maar locatietheater in sneltreinvaart. Dus hup! Een kind uit het publiek in de helse machine, samen met zonnebloemen als inspiratie. Aan het werk! Sterker: op de kist springen, keihard stampen en “Arbeiten!” schreeuwen. Et voila, daar rolt een wereldberoemd schilderij van de band.

Natuurlijk ontsnapt het kind even later, helaas met een oor minder (geen kunst zonder offers), en wordt de gekwelde kunstenaar zelf door de machine opgeslokt. Als laatste daad spuugt het apparaat nog een zelfportret van Van Gogh uit, de ultieme ‘verfie’.

De voorstelling is slim, spannend, komisch en uiterst inventief, ook daar waar je het niet verwacht. Want dat die machine hol van binnen is, duh, hoe kun je er anders een kind en – zo blijkt later – een technicus in verstoppen? Na afloop legt die technicus me uit dat de hele machine zo is geconstrueerd dat een muziekdoosje dat normaal amper hoorbaar is eenmaal op de machine in de hele Statenzaal luid en duidelijk klinkt, ‘als de klankkast van een gitaar’.

Verfie zit vol met dergelijke vondsten en dubbele bodems. Getuige de reacties van met name de kinderen na afloop is duidelijk dat daar de toekomst van het jeugdtheater ligt.

Gezien op Theaterfestival Boulevard

11 augustus 2015 Door Henri Drost www.cultureelpersbureau.nl

Kaauwbooj (6+)
Theatercompagnie defdef

Kaauwbooj - Krokusfestival:Theatercompagnie DefDef foto Cathleen Clé

Foto: Cathleen Clé ©Theaterkrant 2015

– 25 oktober 2014 – Theater aan het Spui, Den Haag (Festival De Betovering) – Speellijst
★★★☆☆
Absurde Vlaamse antiwestern voor kinderen

Als een man zich plotseling sterk afzet tegen ‘de vrouwen’ komt dat door verdriet, verliefdheid of frustratie. De cowboy uit Kaauwbooj heeft dat zelfs allemaal tegelijk. Daarom mogen meisjes zijn saloon pas in als ze eerst worden omgebouwd tot man: met hoed en snor. Ze worden dan wel deel van een absurd Vlaams cowboyverhaal van Theatercompagnie defdef.

‘Ruik je dat?’ vraagt de cowboy die zo graag stoer wil zijn. ‘Dat is de geur van testosteron. Een echte mannengeur.’ Ook zijn onvertaalde Vlaams zal regelmatig over de hoofden van zijn publiek van zes- tot tienjarigen heen gaan. (‘Zijn vrouw is gaan lopen, en mijn meisje ook.’ ‘Omhoog met de poep.’) Zijn verhaal zit vol onzin, losse eindjes en maffe afslagen. Een camera zoomt in op een indiaan in een tipidorp die een soort straat-Marokkaans spreekt.

Het is een fijn slap verhaal, en dankzij zijn charmante presentatie komt Arnaud Deflem overal mee weg. Hij bedacht de voorstelling, met Werner De Jonge en Mark Verraes; de speelse vormgeving is van Wingnuts.

Deflem haalt zadeltjes uit een kist, en al snel galoppeert zijn publiek op de bankjes vrolijk met hem mee door de prairie, op zoek naar zijn geliefde Jessie Jane. De ouders kijken toe van buiten, over ruige planken. En een enkel meisje dat zich niet wilde vermannen.

Om een beetje kans bij zijn begeerde lief te maken, moet hij eerst meer man worden; hij mist nogal wat essentiële cowboykwaliteiten. Na een lang telefoongesprek met het paard Crazy Horse krijgt hij rijlessen van het dier zelf. De oude indiaan Opgeblazen Zitvlak geeft hem schietles na toediening van magische bonen – de stoere cowboys op de bankjes mogen ook een hapje proeven als ze willen. Of het allemaal gewerkt heeft is de vraag: ze hebben elkaar nog niet gevonden als op het achterdoek wat plotseling ‘The End’ verschijnt.

Vlaams absurdisme, vette knipogen naar de ouders, poepgrappen, interactief theater, melige humor en een man die daar een feestje van kan maken: Kaauwbooj zou het goed doen als Paradevoorstelling.